یک قطره ...

2011-08-05T20:42:00.000-06:00

2010-10-29T07:09:00.003-06:00

my lovely daughter

2009-11-03T20:59:00.002-07:00

2009-07-10T12:22:00.002-06:00

2009-03-20T05:59:00.003-06:00

norooz pirooz.

2009-03-13T10:35:00.002-06:00

به ارشیو وبلاگم سری می زنم اسفند و فروردین سال 85- 86- 87 چقدر متفاوتند . میتونم خودمو توی این نوشته ها ببینم که چقدر بزرگ شدم . شاید هم فقط عوض شدم . زمان می گذره و من از بزرگ شدن فرزندم لذت می برم و این تمام اون چیزیه که فکر می کنم به اندازه دنیا ارزش داره و قابل توصیف نیست .
هفت سین امسال رو هم چیدم گرچه جند تا سین اش هنوز نیست اما تکمیلش میکنم تا اولین نوروز سه نفره مان را با امید و عشق بگذرانیم .
عیدتان مبارک

2009-02-12T09:01:00.002-07:00

2009-01-16T10:02:00.002-07:00

2008-12-19T15:34:00.002-07:00

2008-11-14T08:58:00.000-07:00

2008-10-11T12:11:00.002-06:00

احساس شیرین و شگفت انگیزیه که مثل یک مرغ توی خونه راه می رم و کوچولوی نازنیم مثل یه جوجه تمام مدت با کمک رورواک اش دنبالم می چرخه . وقتی هدف گیری می کنه که از لای دو تا ستون رد بشه و برسه به در اشپزخونه توی دلم قند اب میشه وقتی که به دیوار یا فرش گیر میکنه مثل راننده های کامیون سه چهار بار عقب جلو می کنه تا بتونه رد بشه می پرم یه بوس ابدار ازش میگیرم . بعد اون موقع لوس میشه میگه بغلم کن . وای که خدا میدونه تا نیم ساعت باید این کوچولو رو سرگرم کنی تا راضی بشه دوباره برگرده توی رورواک تا شاید بتونی به بعضی از کارهای ضروری برسی . میگم ضروری یعنی اینکه وبلاگ نویسی توی اخر لیست نوشته میشه . واکسن های شش ماهگی اش رو زده یه کمی حالت سرماخوردگی داره . صبحها که از خواب بیدار میشه تنها وقتیه که لبهاشو جمع میکنه و بوس میفرسته انگار می خواد باج بده که از تخت اش بیارمش بیرون که بتونه بازم توی رورواکش دنبالم بچرخه . یه عالمه خاطره یه عالمه تغییر که ای کاش میشد همه اش رو ثبت کرد مخصوصا بوی لطیف نوزادی اش رو ...

2008-10-09T14:19:00.002-06:00

2008-10-02T09:51:00.003-06:00

2008-09-17T13:47:00.001-06:00

2008-08-31T12:03:00.002-06:00

2008-08-07T15:38:00.001-06:00

2008-07-14T15:06:00.003-06:00

الان سه ماه و سه هفته اش شده و من به همین مدت ارزوی یک خواب هشت ساعته را می کشم :))

2008-06-22T15:43:00.001-06:00

2008-06-02T09:36:00.002-06:00

فقط می تونم بپرسم: " از خودم چه خبر؟ "
عاشقتم نخودی :)

2008-05-10T10:02:00.002-06:00

یه شغل بیست و چهار ساعته است که نمی تونی ازش دل بکنی و حتی یه ساعتش رو هم به خودت اختصاص بدی . حالا که خوابیده وقت کردم حداقل اخرین عکسش رو بگذارم اینجا . اگه تا موقع پابلیش از خواب بیدار نشده باشه و کار نصفه نمونه :))

2008-04-21T17:22:00.003-06:00

صدای گریه بچه قطع نمیشه دل پیچه اش ازارش میده همانطور که بغلش کردی و راه میری تکونش میدی و همزمان هم سعی می کنی یه کمی بهش شیر بدی که شاید اروم بشه . تلفن زنگ میزنه پیغام گیر روشن میشه و یه صدای نا اشنا تولد بچه رو تبریک میگه ...
گرسنه ای از بیخوابی دیشب گیجی هنوز وقت نکردی صورتت رو بشوری صدای گریه بچه قطع نمیشه .
یه لحظه همه چیز خنده دار میشه صدایی می شنوی که تو رو به قهقهه می اندازه و بچه هم سبک و اروم میشه . دوباره زندگی شروع میشه . یه لیوان قهوه گرم با شیر و شکر تمام خستگی های شب گذشته رو از تنت به در می کنه ...

2008-04-14T11:28:00.004-06:00

از تمام تبریکات و ابراز محبتها صمیمانه تشکر می کنم. تولد دخترم یکی از بزرگترین موهبتهای الهی بود که در زندگی ام اتفاق افتاد . انقدر بزرگ و انقدر ارزشمند که با هیچ کلامی وصف نمی شود . این احساس زیبا و شیرین را برای همه حداقل یکبار در زندگی شان ارزومندم .

2008-04-01T12:20:00.001-06:00

2008-03-20T12:20:00.001-06:00

2008-03-19T13:57:00.002-06:00

2008-03-19T13:54:00.002-06:00

2008-01-28T11:55:00.000-07:00

دیگه خسته تر از اونم که بیام اینجا و بنویسم . وقتی کارهای روزانه ام عقب می مونه و اهسته اهسته قدم برمیدارم فکر می کنم چقدر باید دوران کهنسالی خسته کننده و کسل اور باشه . از پشت پنجره به صندوق پست نگاه می کنم و دو دلم که این همه راه رو می تونم تا اون طرف حیاط برم و نامه ها رو بردارم یا نه . عجیبه خیلی عجیبه ...
سعی میکنم راه برم که تنبل نشم اما بیشتر از ده دقیقه نمی تونم انگار پاهام قفل میشه گوشم میگیره نفسم بند می اد . از هفته پیش هم رژیم غذایی ام رو به دستور دکتر تغییر دادم باید از خوردن هر چیزی که توش نشاسته و شیرینی داره پرهیز کنم برای ما که توی غذاهامون سیب زمینی و برنج و نون اصلی ترین چیزه چطور میشه رعایت کرد .
اینجوری ادم غم زده میشه مخصوصا اگه برنج نخورم ...
همه اش هشت هفته مونده . هشت هفته ای که باید یه دنیا کارهای عقب مونده رو انجام بدم . البته همه اش هم بد نیست میشه گفت هفتاد در صدش خیلی هم خوب و لذت بخشه . همه اون کارهایی که عقب مونده کارهایی هستن که خیلی هیجان انگیزه . خیلی متفاوته . خیلی به یادموندنیه . خیلی دوست داشتنی و تا حدود زیادی دیگه هم هرگز تکرار نمیشه .
برای همینه که می خوام همه کارها رو خیلی با دقت و وسواس انجام بدم . دلم می خواد یادم بمونه که چه موقعی ای چه احساسی داشتم . این عشق رو اگر چه مثل همه عشقهای دیگه باید همراهش رنج هم کشید با تمام وجودم لمس کنم و توی وجودم زنده نگه دارم ...

2007-12-27T19:12:00.000-07:00

بالاخره درخت گذاشته شد :) کریسمس و سال نو میلادی را به همه تبریک میگم .

2007-12-19T07:32:00.000-07:00

یک هفته است که قول داده اما هنوز خبری نیست . دیشب دیگه گفت من تصمیم خودمو گرفتم که فردا درخت رو بگذارم گفتم زیاد عجله نکن ! جالبه امروز انقدر سرش شلوغه که بهتر بود اصلا دیشب حرفش هم نمی زد . من هم غر نمی زنم واسه اینکه اصلا امسال برای هیچکس یا بهتر بگم دور و بری های ما کریسمس لطف انچنانی ای نداره . هر کسی یه دلیلی برای خودش داره اما وقتی با دوستهامون حرف می زنیم بیشتر دلایل برمیگرده به یه نوع کسالت که از شرایط بد اقتصادی ناشی میشه . هیچکس هم نمی خواد به روی خودش بیاره ...
ایران که رفته بودم صبحها خبری از قهوه نبود صبحانه چایی شیرین بود . هر دو تاشو دوست دارم اما این قهوه صبح واقعا اعتیاد می یاره . چند وقتی ترکش کردم اما بعدش واسه خودم دلیل اوردم که دنیا دو روزه چرا باید ادم بسوزه :)) خلاصه اینکه دوباره شروع کردم البته نه قهوه تلخ چون زیاد خوب نیست الان دیگه کلی شیر باهاش مخلوط می کنم که به قول معروف نه سیخ بسوزه نه کباب .
توی این ضرب المثل نه سیخ و نه کباب نمی دونین این کباب چقدر شیرینه :))
فعلا

2007-12-10T14:09:00.000-07:00

دو هفته دیگه کریسمسه و اینجا درجه هوا 80 درجه فارنهایته یعنی اگه کسی خجالت نمی کشید میشد مثل تابستون بلوز استین کوتاه پوشید و با دمپایی لاانگشتی رفت خرید . خب اینم یه نوع کریسمسه . بیچاره سنتا با اون لباس گرم و کلی ریش و پشم وسط مال نشسته که چسقلی ها برن روی پاش بشینن و عکس بگیرن . بیشتر محله ها خونه ها رو دکور کردن با چراغهای رنگی و همه جا کلی خوشگل شده . ما اما فقط یه کمی تزیین کردیم اونم فقط با چراغهای ابی رنگ . هنوز هم درخت رو نگذاشتیم چون امسال این کار برعهده اقای خونه است بنابراین به احتمال قوی یا در شب کریسمس برپا میشه یا اصلا برپا نخواهد شد !! (صد البته که اصلا علامت تعجب هم ندارد )
خب من حالم کاملا خوبه همچنان به سلامت خوری ادامه میدم و تنها چیزی که خیلی دلم براش تنگ میشه یه کیک بزرگ شکلاتیه که وقتی شکلاتش توی دهن اب میشه تلخ باشه :)
روز و روزگارتون خوش

2007-11-25T04:00:00.000-07:00

هر روز بین ساعت پنج تا شش صبح از گرسنگی بیدار میشم اصلا شبها قبل از اینکه بخوابم حتما چک می کنم یه چیزی واسه این موقع صبح داشته باشم وگرنه اصلا خوابم نمی بره . وزنم زیاد نشده اما احساس می کنم همه سیستم های مختلف بدنم درست کار می کنن . ای کاش همه عمرم به همین اندازه که الان درست و مرتب و سالم غذا می خورم واسه خودم ارزش قایل می شدم . چقدر از شیر متنفر بودم اصلا اهل خوردن صبحانه نبودم . دشمن شماره یک میوه و عاشق شیرینی . تنها چیزی که هنوزم زیاد می خورم نونه :)
اینجا ما یک مغازه لبنانی داریم که نونهای خیلی خوشمزه ای درست می کنه توی هر بسته اش چهار تا نونه گرده من هر هفته حداقل پنج تا از این بسته ها رو تموم میکنم . خلاصه اینکه این چند وقته که از ایران برگشتم خیلی زندگی ام مرتب شده یعنی فکر می کنم نسبت به گذشته بیشتر برای خودم ارزش قایل میشم . بیشتر واسه خودم وقت می گذارم .
یکی از بارزترین خصوصیتهای ما ایرانی ها گیر کردن توی رودروایسی بود . اصولا خانواده ما در این مورد رکورد دار بود . یکی از تجربه هام در مسافرت به ایران همین بود که فهمیدم دیگه از این خبرها نیست . مردم با زندگی شون راحت تر شدن . یعنی اگه امادگی کاری رو ندارن زیاد خودشون رو درگیر بهانه اوردن برای در رفتن و یا برعکس فشار ارودن برای انجام کار غیر قابل قبولشون نمی کنن . خیلی بی رودرایسی تر شدن و چقدر هم خوب ...
البته فاصله های عاطفی هم نسبت به قدیم کم رنگ تر شده اما نسبت به اینجا یعنی بلاد کفر که میگن یهنی مثلا رنگش از مشکی به قهوه ای روشن تغییر پیدا کرده . اینجا اما رنگش ابی اسمانیه :)))
دیگه انگار خوابم می اد :)) رلستی من اصلا نمی تونم پرشین بلاگ رو ببینم . خیلی دلم می خواد وبلاگ های دوستهای عزیزم رو بخونم اما اصلا نمیشه :(
فعلا روزتون خوش ساعت 6:26 صبح

2007-11-02T07:20:00.000-06:00

این یعنی اینکه شاید از اول هم نباید اینقدر هیجانزده در مورد رفتن می نوشتم . من از اون سری ادمهایی هستم که خیلی چیزها رو از روی احساسم می سنجم و این خیلی سخته که ادم بتونه احساسش رو همونطوری که هست بیان کنه . در احساس همه چیز خیلی نازک و ظریف و شکننده است . گاهی ادم مثل کوه سخت و سنگین میشه و به آنی شیشه ...
من از شکستن بدم میادم . سعی می کنم احساسم رو به حد شکستن نرسونم .
ببین چقدر سخته همین ها رو هم گفتن ...
رفتن به ایران و دوباره برگشتن یه عالمه احساسات متفاوت رو در من پر کرد . همه چیز رو دوباره به یادم انداخت . انگار برای بار سوم ادم جدید از پوست کهنه و تکراریش در امد و به دنیا متفاوت نگاه کرد .
سخته گفتن ازش . سخت نه به معنای دردناک . سخت به معنای دشوار ...
و تو خوب می دونی که همیشه زندگی دشواره .......
آره من دوباره برگشتم امریکا .

2007-10-30T13:22:00.000-06:00

hugurkid اینو روی پلاک یه ماشین خوندم .
به نظرم اینم قشنگ بود . 3blue1pink

2007-10-01T06:38:00.000-06:00

این اولین بار بود که بعد از مهاجرت می خواستم ساعت جسم و روحم رو برگردونم به چند سال قبل و حس کنم که می خوام پامو بگذارم توی مملکتی که مال من بوده ولی من گذاشتمش و رفتم و حالا انتظارم می تونه ازش چی باشه . درست مثل یه مادری که فرزندش رو گذاشته و رفته حالا برگشته ببینه توی این سالها چه شکلی گرفته چه رفتاری داره چطوری تربیت شده . ضمن اینکه احساس مالکیت بهش داره اما نسبت بهش یه حس عجیب بیگانگی هم هست .
تا می ای یادت بیفته که این محله قبلا چه شکلی بوده و بین این همه اپارتمانهای ساخته و نیمه ساخته دنبال یه گوشه کوچیک از خاطره هات باشی ماشین سرعت گرفته و رد شده . دیگه تقریبا هیچی شبیه به قبل نیست . میگن خاطره هات قدیمیه همه رو خراب کردن جاش چند طبقه ساختن . اونجایی که داری میگی الان یه میدون بزرگه با چهار تا بلوار پهن که هر کدومش میره به یه سر دنیا .
اخر همه حرفها نمی دونم چرا ختم میشد به تومان و دلار . شاید این قسمتش تقصیر منم بود !
حالم زیاد تعریفی نداشت یه بار که دیگه خیلی بد شده بود رفتم دکتر . نمی خواستم زیاد براش توضیح بدم تا شروع کردم به حرف زدن خودش فهمید . گفت که چه ریسکی کردی امدی . امیدوارم که به سلامت برگردی . انتظار دارو نوشتن نداشتم اما حداقل می تونست یه سرم بهم وصل کنه . یه جوری احساس کردم می خواد بگه اینجا این جور چیزها مریضی نیست خودتو لوس نکن ...

2007-09-19T06:36:00.000-06:00

زار و زار گریه می کردم وقتی فهمیدم که نمی تونم مسافرت کنم . ادم ها با اینکه فکر می کنن خیلی سرسخت و قوی اند اما بعضی وقتها دیگه تحمل ندارن دیگه نمی تونن راحت بگذرن و بگن خب نشد که نشد . شاید قسمت نبوده .
توی حال سرگیجه و ضعف و بد حالی اون حس قویه که هر چند سال به چند سال می اد توی جسم و روحم و وادارم می کنه کارهای خارق العاده بکنم امد سراغم . گفتم بادا باد . حالا که این حس بعد از این همه سال دوباره امده سراغم و یه بار دیگه می خوام به خودم ثابت کنم که هیچ کس و هیچ چیز نمیتونه منو از کاری که می خوام بکنم منصرف بکنه پس می رم با تمام اینکه می دونم شاید یه روز پشیمون بشم .
چمدونها رو برداشتم و رفتم فرودگاه . سه بار تیک اف سه بار لندینگ . یه عالمه استرس یه عالمه فشار یه عالمه بی خوابی یه عالمه بی حالی . اما خلاصه رسیدم ایران ...

2007-08-06T10:06:00.001-06:00

باورش یه کمی سخته که ادم توی شهر زندگی کنه و چهار تا اهوی خوشگل بیان توی حیاط یه خونه و با هم بازی کنن . ازشون عکس گرفتم اما سیاه شد چون فاصله مون زیاد بود و منم به جای اینکه برم جلوتر که اونها رو بترسونم از راه دور لنز رو تنظیم میکردم . خلاصه اینکه شاید زیاد معلوم نباشن توی عکس . با توجه به وسعت ساخت و ساز و بریده شدن درختهای تنومند این بندگان خدا کم کم از محل زندگی شون رونده میشن و معمولا هم در جاده ها بر اثر تصادف از بین میرن . ولی خدایی خیلی خوشگلن .
من کماکان مشغول انجام کارهام هستم و البته دیگه دو تا چمدون درش بسته شده و فقط مدارک و دارو و چیزهای خیلی مهم و شخصی در کیف دستی گذاشته میشه .
من حالم زیاد خوب نیست نمی دونم از هیجانه یا از گرمای شدید هوا که همش احساس می کنم دلم شور می زنه و یه اتفاق بدی می افته .که امیدوارم نیفته چون اصلا حوصله اتفاق بد رو توی این همه دردسر ندارم .
خلاصه اینکه همین ...

2007-07-29T13:55:00.000-06:00

یعنی چی که هر چی می خرم باید مارک دار باشه . به خدا قسم اینجا همه چیز مارک داره . منتها بعضی از مارکها به گوش مردم خورده بعضی ها نخورده . در ضمن من اصلا هر چی خریدم مارکش رو کندم که یه وقت نگن واسه فروش اوردی . تازه مگه دندون اسب پیش کشی رو کسی می شمره ؟ از شما چه پنهون دیگه الان دو تا چمدون مالامال است ازهمه چیز . بیشترین فضای چمدون رو هم شکلاتهای دیابتی مامان گرفته . ویتامین وامگا تری و داروی تب خال و سوختگی و سرماخوردگی و نباتی برای گلودرد و مچ بند و زانو بند طبی و غیره ...
چند تا هم عطر و ادکلن خریدم رف لورن معروفه ؟ گس چی ؟ پناه بر خدا !!!
مامانم هم گفت که واسه هیچکس سوغاتی نیار که مردم هرچیزی رو نمی پسندن . من تا با چشم خودم نبینم باورم نمیشه !
بیست روز دیگه می ام ببینم چه خبره اخه :)))

2007-07-17T07:22:00.000-06:00

یه چمدون دارم که گذاشتمش یه گوشه و هر چیزی که لازم دارم با خودم ببرم می گذارم توش تا بعدا سر فرصت منظمش کنم سایز چمدون متوسطه و من هم هر وقت میرم بیرون اگه چیز مناسبی ببینم می خرم واسه سوغاتی و این حرفها . حالا تا شهریور خیلی مونده . من هم خیلی کارها دارم که باید قبل از رفتن انجام بدم . بهم گفتن دو تا چمدون که وزن هر کدوم 50 پوند باشه قانونیه . من تمام چیزهایی که ضروری داره ببرم گذاشتم توی همین یه چمدون و دیشب وزنش کردم دیدم 35 پوند بیشتر نیست . آخه این مردم چی با خودشون می برن که میشه 100 پوند . جالبه که من بعد از این مدتی که اینجا زندگی می کنم واقعا نمی دونم توی ایران چی به چیه . یعنی مثلا وقتی مامانم میگه دخترهای سیزده چهارده ساله ارایش میکنن واقعا نمی دونم واسه ماماناشون چی باید بخرم . اخه توی دوره ما واسه مامانها لوازم ارایش می بردن واسه بچه ها اسباب بازی و لوازم تحریر . در مورد سایز هم که اصلا از بیخ عربم بنابراین به تنها چیزی که پناه اوردم عطر و اودکلنه . اینم از این . حالا تا بعد ببینم چی میشه .:)

2007-07-10T20:15:00.000-06:00

من بلیط ام را گرفتم . نه به این زودی ها ولی خلاصه تصمیم ام را گرفتم و بلیط را رزرو کردم . قبلش ناراحت بودم حالا دلشوره دارم این چه احساسات کوفتی است خدا می داند . فکر می کنم چرا اینهمه زمان گذاشتم فاصله بیفته فکر می کنم حالا چه فایده ای داره که برم . فکر می کنم حالا دیگه کسی منو نمی شناسه حالا دیگه کسی منتظر نیست . فکر می کنم حالا دیگه من خیلی بیگانه ام حتی برای خودم . چند روز پیش هوس کرده بودم برم توی یه امامزاده خلوت بشینم واسه خودم فکر کنم به مردم نگاه کنم و شاید هم اگه شد یه کمی گریه کنم . امروز فکر میکردم دلم می خواد پشت ویترین کفش فروشی شیک سر بازار واستم و یه کفش سه سانت انتخاب کنم . از اون طرف فکر میکنم وقتی ساعت دوازده و نیم شب برسم فرودگاه مهراباد هیچکس رو ندارم که تا صبح پیشش بمونم و بعد با اتوبوس برم رشت . می دونم تمام این فکرها احمقانه است خلاصه همه چیز سر موقع اش درست میشه اما همه اینها هدیه موندن توی غربته . من بهش میگم جنون غربت ...

2007-07-01T20:23:00.000-06:00

سی و هفت ساله شدم . به همین سادگی . شاید امسال از همون سالهایی باشه که شبیه به هیچ سالی نیست و شاید هم شبیه به همون سالهایی باشه که گذشت . اما هر چی هست راهی برای بازگشت نیست باید همینطور که تا حالا جلو رفتم بازم ادامه بدم حتی اگه گاهی مانع ها نگذارن که سرعتم زیاد باشه اما بازم باید ادامه بدم .
خدا را شکر که زندگی رو دوست دارم و تا اونجایی که می تونم ازش لذت می برم شاید باورتون نشه اما وقتی با یه موزیک یه کمی ریتم دار شروع میکنم به انجام حرکات موزون به این فکر می افتم که هنوز خیلی جوونم خیلی انرژی دارم و هنوز خیلی کارها دارم که باید انجام بدم و امیدوارم که حتما انجام خواهند شد . پس به امید روزهای خوب به قول معروف بزن بریم :))

2007-06-10T04:14:00.000-06:00

چند وقته تمام فکر و ذکرم شده برم ایران تا از دلتنگی در بیام در ضمن چون باید یه سری کارهای اداری انجام بدم مطمینم که تا چند وقت بعد از برگشتنم امکان نداره دلم دیگه تنگ بشه .
از اسم شماره ملی بدم میاد برای اینکه هیچوقت چیزهایی که یه قسمت از اسمشون کلمه ملی رو یدک می کشید دوام درست و حسابی ای نداشت . حالا راستی راستی این شماره خیلی مهمه ؟؟؟

2007-05-29T21:47:00.000-06:00

خدای نکرده نه اینکه من زنده نیستم که نمی نویسم . بلکه هم کامپیوتر نو خریداری شد و هم من سالم و سرحالم . مشکل اینجاست که حالش نیست ... به قول همانهایی که خود می دانید : من هستم اما خستم :))

2007-05-05T19:07:00.000-06:00

adamo seil bebareh bahtareh ta computer adam besoozeh. :(((

2007-04-24T04:52:00.000-06:00

هر روز همون موزیک ملایم و ارام بخش رو گوش می کنم و فرصت دارم که دقایقی گریزی بزنم به کوچه های تاریکی که با شجاعت جوانی و شاید هم بی باکی های نوجوانی پیموده شد و به دیوارهای بلند و بن بستهای سنگ دلی برخورد کرد .
همیشه یک صدا مانع ریختن قطره هاست ... کجایی هستی ؟ ... پرشین هستم . ایرانی . شش هفت سالی است که اینجا امده ام . بعد از ازدواج . خانواده ام ایران هستند . دلم براشون تنگ شده . اما فکر نمی کنم که به این زودی ها به دیدنشون برم ...
و دوباره همون موزیک نرم و ارام ...
همان کوچه ها ...
همان صدا ...
هر روز ...

2007-04-15T04:09:00.000-06:00

نمی دونی چقدر دوست دارم نیمه های شب با صدای بارون از خواب بیدار شم . انگار ده دوازده ساله میشم شایدم یه دختر دبیرستانی که همیشه هیجانزده است و همیشه دلش شور میزنه . از پشت پنجره بارون رو تماشا می کنه وقتی که هیچکس توی کوچه پشتی نیست . یه چراغه کمسو سرکوچه و یه عالمه پنجره که همه ساکت و خاموشن . همینطور که توی کوچه رو نگاه می کنه میره توی خیال . یه عالمه ارزو ...
چقدر صدای بارون قشنگه . مثل صدای دریا . مثل صدای ابشار . از اون ابشارهایی که نمیشه توی جاده های اصلی پیداش کرد . باید حتما یه روستایی مال همون محل بیاد و بگه می خواین برین یه جایی که خیلی با صفا ست . بعد از دو ساعت راه پیمایی می رسیم بهشت . همون جایی که اب سرازیر میشه و برفک هاش می شینه روی صورتمون . چشمهام رو می بندم و فکر میکنم چقدر خوب بود که همیشه توی این بهشت می موندم .
فردا باید حتما چتر بردارم . اینم یه قانونه . من دلم میخواد همیشه زیر بارون راه برم . اما مردم فکر میکنن من اگه زیر بارون راه میرم حتما چتر ندارم . چطور باید به همه شون بگم : من می خوام همیشه عاشق بمونم ...
بارون می اد اما کوچه پشتی دیگه شده یه خیال شایدم یه ارزو ...

2007-04-10T05:27:00.000-06:00

چند نفر رو می شناسید که می تونید خیلی ساده بهش بگید "دوست " و همیشه بتونید روش حساب کنید . هر وقت که مشکلی داشته باشید 911 زندگی تون باشه .
کلی باهاش خاطره داشته باشین و هر کدوم از خاطره ها هم بعد از گذشت سالها بازم خوشحالتون کنه .
چند نفر رو می شناسید که لوطی محله تون باشه که بتونید روش حساب کنید . حتی اگه ازش کمک هم نخواین یه جورایی از وجودش دلگرم اید و توی ناخوداگاهتون همیشه یه دیواره محکمه توی ذهن گاهی اشفته تون .
ما یکی اش رو داشتیم ...
افسوس ...

2007-03-18T17:13:00.000-06:00

2007-02-25T21:55:00.000-07:00

چقدر طول کشید که من دوباره بتونم بیام اینجا بنویسم . زندگیه دیگه ! چه میشه کرد ...
خلاصه اینکه توی عالم کودکی همه چیز خیلی زیبا در ذهنم نقش بست . در همون اوان هم توی شهر پر شد از تبلیغات یه سیرک بزرگ که یه واقعه خیلی بزرگ بود توی شهر ما . درست یادمه که یه عصر پاییز که از دبستان برمیگشتم خبر خوش دادن که همون شب میریم سیرک و با اینکه تمام عصر اصرار کردن که یه کمی بخوابم از شدت هیجان نشد که نشد و یادمه که همون شب رفتیم نزدیکی های همون میدون زیبا و دیدیم که یه چادر خیلی خیلی بزرگی توی زمینهای اطراف اون میدون برپا کردن و چقدر به نظرم نورپردازی اطراف چادر و تعداد ادمهای زیادی که توی اون چادر جا شده بودن برام فراموش نشدنی بود . همه قسمتهای سیرک رو خوب یادم نیست اما قسمت اکروبات روی اسب رو که یه دختر خوشگل مو طلایی با یه لباس صورتی انجام میداد محبوب ترین قسمت بود برام .
بعد هم قسمت فیل ها که فکر می کنم از همون موقع اینقدر عاشق فیل شدم !
حالا بعد از سی و اندی سال دو هفته پیش رفتم سیرک . یه سیرک درست و حسابی . و تمام مدت که به فیل ها و اسبها و پلنگها نگاه میکردم انگار هفت هشت ساله شده بودم . یه حس عجیبی که سالهای سال فراموش شده بود . یه طعمی که انقدر خوشمزه بود دلم نمی خواست تموم بشه . همون شب مثل یه بچه کوچولو خوابیدم . و توی خواب خوشحال و سبک بال بودم . مثل همون شب سیرک که یادم نیست کی برگشتیم خونه و اصلا کی خوابم برده بود ...

2007-02-13T11:39:00.000-07:00

وقتی هفت سالم بود هنوز انقلاب نشده بود اون سال اخری که بعدش انقلاب شد برام خاطره های جالبی داره مثلا اینکه خواهرم همون سال به دنیا امد . یکی از چیزهایی که خیلی واضح توی ذهنم نقش بسته تصویر یه میدون خیلی بزرگ بود که هر شب بابام ما رو برای سرگرمی می برد اونجا دور می زدیم و بهمون می گفت که زیر اون پرده خیلی بزرگی که روی میدون کشیده اند یه مجسمه زیبا هست که به زودی تکمیل میشه . و ما هر شب می رفتیم ببینیم که اون مجسمه زیبا چه شکلیه . یک کمی از خونه مون دور بود و به نظرم اون موقع دور و برش ساختمونی نساخته بودن یعنی انگار خارج از شهر بود خلاصه یادمه که یه شب رفتیم و دیدیم پرده رو برداشتن و اب فواره ها از هر طرف میدون به اسمون می ره یه عالمه صدف نیمه باز دور فلکه هست که به جای مروارید چراغهای رنگی توشه و یه مجسمه بزرگ وسط اون استخر پر اب هست که سرش اسب و دمش ماهیه . چقدر مجسمه زیبا و برزگ بود . یادمه پنج شش دور چرخیدیم و من توی عالم بچه گی از این زیبایی چقدر لذت بردم .
وقتی بزرگتر شدم دیگه اون میدون نه زیبا بود نه بزرگ نه فواره داشت نه چراغهای رنگی نه اب تمیز و نه مجسمه ای که بشه ازش لذت برد . هنوزم هست و الان دیگه تقریبا میشه گفت وسط های شهره من فقط برای همون خاطره ای که ازش توی ذهنم هست دوستش دارم ...
حالا چرا اینها یادم امده باشه برای پست بعدی :))

2007-02-07T10:30:00.000-07:00

یه سری بوته گل سرخ خریدم با یه عالمه پیاز گلهای خوشگل و رنگی که اسمهاشونو نمی دونم . وقتی اینها رو خریدم فکر کردم باید چند تا باغچه هم توی حیاط درست کنیم که اینها رو توش بکارم . نشستم یه طرح خوشگل براش کشیدم وقتی به نقشه اش نگاه کردم فکر کردم بد نیست یه دیوار هم جلوی خونه بسازیم که وسط هاش نرده فلزی مشکی داشته باشه و روی هر ستون اش هم چراغ بگذاریم . اینجوری خیلی خوشگل تره . و این شد که چند تا بوته گل سرخ و پیاز های گل ما رو به اینجا رسوند که چند روزیه چند تا کارگر مکزیکی دارن روی این طرح کار میکنن و الان دو ردیف از دیوار رو ساختن . به این میگن استقبال از بهار !!!

2007-02-01T14:22:00.000-07:00

توی دفترچه ای که بهم دادند یه قسمت در مورد روز قبل از امتحان یه چیزهایی نوشته بود . یه چیزهایی که من از خوندنش بیشتر خنده ام می گرفت تا اینکه فکر کنم چقدر دونستنش ضروریه . مثلا نوشته بود قبل از روز امتحان سعی کنید غذای شور نخورید که یه موقع زمان امتحان تشنه نشید . قبل ازامتحان زیاد اب ننوشید که احتیاج به دستشویی پیدا کنید . بیست و چهار ساعت قبل از امتحان از مرور درس خودداری کنید . در ساعات امتحان به طور منظم تنفس کنید و از هر گونه تشویش و اضطراب دوری کنید و حدود بیست مورد دیگه ...
نیم ساعت قبل از امتحان رسیدم و انگار از قبل منتظرم باشن با خوشرویی اسمم رو صدا کردند و با دیدن گواهینامه رانندگی ام ورقه ای رو بهم دادند که امضا کنم بعد راهنماییم کردند که روی صندلی بشینم و حتما ! لبخند بزنم . بعد از اینکه عکسم رو گرفتند با نهایت احترام به اتاق کامپیوتر راهنماییم کردند به یه اتاق کاملا ارام و تمیز. اونجا بهم گفتن که یک ربع اول در کامپیوتر توضحات لازم داده میشه و بعد می تونم امتحانم رو شروع کنم و یه پلاستیک کوچیک روی میز بود که گفتن می تونم این فوم های یه بار مصرف رو هم بزارم توی گوشم که اگه خدای نکرده صدایی از جایی امد من حواسم پرت نشه .
یک ربع اول ده صفحه با کنترل امتحان دهنده توضیحاتی در مورد گذر از سوالات و یا برگشت به اونها و میزان زمان و تعداد سوالات جواب داده شده قرار گرفته بود .
و بعد از یک خوش امد امتحان شروع میشد . وقتی زمان امتحان تمام شد از اتاق خارج شدم و از مسوول اونجا پرسیدم کی می تونم نتیجه امتحان رو بگیرم . خندید و گفت : تبریک میگم شما قبول شدید .
و نتیجه امتحان رو پرینت گرفت .
وقتی رسیدم خونه نشستم پشت کامپیوتر و روز امتحان بعدی رو انتخاب کردم ...

2007-01-31T12:04:00.000-07:00

خلاصه فیلم "مکس" رو انلاین سفارش دادم و دیروز به دستم رسید . برای به یاد اوردن سیستم مسخره و غیر قابل تحمل مملکتمون بد نبود اما جالبش این بود که این فیلم سه سال پیش توی ایران نشون داده شده وحالا به دست من رسیده پس یعنی من از وقایع اونجا سه سال عقب هستم . زیاد هم بد نیست وقتی می بینم که اونجا از وقایعی که اینجا اتفاق می افته صد سال عقب ترند !

2007-01-20T18:04:00.000-07:00

از نیمه های اولین ماه میلادی با سرعت گذشتیم و انقدر این روزها سریع میگذره که کم کم دو دل میشم ایا خوش می گذره یا نه ! چون به نظرم سرعت این روزها یه کمی فرق داره . این خیلی خوبه که هر روز فکر کنی امروز یه کمی بزرگتر شدی یعنی یه چیزهایی رو فهمیدی که قبلا نمی دونستی و به یه چیزهایی توجه کنی که قبلا نمی کردی . بعد توی یه زمان کوتاه که مسیر کار تا خونه رو می ری یا برمیگردی فرصت داری که در مورد همه چیز فکر کنی و اونم با چه سرعتی . یعنی تو باید با سرعت غیر قابل وصفی به ساعتها و روزهایی که می رسن فکر کنی و برای اینکه درست تصمیم بگیری مجبور میشی همزمان گریز بزنی به ساعتها و روزهای گذشته و در کمترین زمان بهترین نتیجه رو بگیری . این میشه که یک کمی همه چیز عجیب میشه . من از چیزهای عجیب خوشم می اد ولی همیشه چیزهای عجیب هیجان انگیز نیستن ... نمی دونم چرا !!!

2007-01-02T22:09:00.000-07:00

این ششمین کریسمس و سال نوی میلادی رو هم گذروندم و به نظرم این یکی از همه سریعتر امد و رفت . شاید علتش این بود که خیلی با کار جدید مشغول بودم و مثل هر سال دنبال خرید کریسمس و وسواس به خرج دادن واسه تزیین خونه و مهمونی دادن نبودم . میگن امسال خیلی سال خوبی خواهد بود برای اینکه سال خوکه . امیدوارم که همینطور باشه و یا حداقل یه کمی بهتر از سال دوهزار و شش باشه .
نیم ساعت پیش رفتم بخوابم اما همش یه فکری آزارم میداد . امروز سر کار یه نامه گرفتم که شامل چهارده مورد خطاهام بود که بهم گوشزد کرده بودن تکرار نشه . خیلی ناراحت شدم برای اینکه به نظرم هیچکدومشون اونقدر مهم نبودن که بخوان توی یه نامه بهم بگن می تونستن مثلا خیلی دوستانه بهم بگن نباید کیف دستی ات رو زیر میزت بگذاری و باید ببری بگذاری توی اتاقی که برای استراحت گذاشتن . اگر چه خیلی احمقانه است چون من چطور می تونم کیفم رو که همه کارتهای مهم و مشخصاتم توشه ببرم بگذارم یه جایی که سی نفر ادم مختلف رفت و امد می کنن و سیزده مورد بقیه هم به نظرم همینقدر احمقانه بود . از تخت ام امدم پایین و نشستم پشت کامپیوتر و یه نامه تایپ کردم با دوازده مورد خطاهایی که مسوول مون بهش بی توجه است و دچار کمبود هستیم و اون به روی خودش نمی اره . بعد هم پرینت کردم که فردا ببرم سر کار .
یه کمی احساس حرص خوردنم اروم شد امدم وبلاگها رو یه نگاهی بکنم دیدم شیده (پینکفلویدیش ) اپ دیت کرده وقتی اخرین پستش رو خوندم بیشتر حرصم در امد .
ببینید که اینجا هم همه چیز عالی و منطقی نیست . اینجا هم مشکلات خودشو داره . فقط متفاوته با اون مشکلاتی که موقع کار کردن توی ایران داشتیم .
شاید ما که اینجا زندگی می کنیم بزرگترین و مهمترین کاری که می تونیم بکنیم اینه که واقعیت ها رو روراست بگیم که یه عده ای که قصد مهاجرت دارن بدونن همه چیز اونجوری نیست که توی عکسها و فیلمها دیده میشه .
دیگه دلم نمی خواد بیشتر از این حرص بخورم . برم بخوابم که فردا باید برم سر کار !!!

2006-12-27T07:04:00.000-07:00

شب کریسمس هم به خوبی و خوشی گذشت به یه مهمونی خیلی گرم و بزن برقص دعوت شده بودیم که خیلی عالی بود . توی مهمونی یه جوری شد که انگار مسابقه رقصه و هر کسی با همسرش یه دور می رقصید و از روی دست زدنهای مهمونها معلوم میشد که چقدر قشنگ می رقصن از طرفی چند تا خانوم مجرد هم توی مهمونی بودن که چون مسلما زوج نداشتند مونده بودن با کی برقصن خلاصه بند کرده بودن به یه اقای مسن و با نمک که باید با همه خانومهای مجرد برقصه . انقدر خنده دار بود که خدا میدونه . بقیه مردها سر به سرش می گذاشتن و میگفتن که اخر عمری بختت بلند شده و بیا یه دستی به سر ما هم بکش و انقدر گفتن و گفتن تا خانوم اقا مسنه گفت که دیگه حق نداره برقصه و بعد از یه دور رقص کردی دو نفره که خدایی روی همه ما رو سفید کردن و با نهایت تشویق مدعوین مهمونی با خوشی و خرمی پایان گرفت .

توی دعوتهایی که در شب یلدا از وبلاگی ها میشد که از خودشون بنویسن تمام وبلاگهای مورد علاقه من قبلا دعوت شده بودن من فقط از پرنیان (وبلاگ پرنوشت ) می خوام که بنویسه که البته متاسفانه وبلاگش رو بسته . پرنیان جون اگه اینجا رو می خونی می تونی توی نظرخواهیم یا ایمیل 5 تا مورد بنویسی من اینجا وارد کنم . قربان شما

2006-12-23T11:33:00.000-07:00

کسی ما را شب یلدا دعوت نکرد خودمون هم اصلا شب یلدا رو جشن نگرفتیم . البته این شبها انار و اجیل زیاد خوردیم اما معنی اش این نبود که این ها مخصوص شب یلدا است . وبلاگی هم که سال به سال به روز نشه هیچکس یادی ازش نمی کنه و به طور قطع کسی هم ازش دعوت نمی کنه که در بازی شب یلدا شرکت کنه . اما از اونجایی که من خیلی خودم رو دوست دارم و دلم نمی خواست به این علت ارزو به دل بمونم و خدای نکرده بهم ضربه (تلنگر) روحی وارد بشه تصمیم گرفتم خودم از خودم دعوت کنم که 5 نکته در مورد خودم بنویسم :
اولی اش این که همیشه فکر می کنم من متعلق به این دنیا نیستم چون کسانی که عقاید منو میدونن فکر میکنن که خیلی وحشتناکه و ازمن کناره گیری می کنند و اونهایی که من را دوست دارند و می پذیرند هیچ خبری از اون عقاید ندارند و معتقدم در سالهای خیلی خیلی اینده عقاید الان من به عنوان یک مکتب درخواهد امد و مردم زیادی به ان خواهند گروید و زندگی خیلی بهتر از این خواهد شد که الان هست .
دومی اش اینکه من عاشق سفرم و حاضرم که هر کاری بکنم و در عوضش برم مسافرت . فرقی هم نمی کنه کجا باشه ! اصولا از مقصد بدم می اد و فقط مسیر مسافرت برام لذت بخش است .
سومی اش اینکه من و یکی از بهترین دوستان دوران نوجوانی و جوانی ام تشابه زیادی به هم داشتیم مثلا اسمهامون یکی بود هر دو تا مون بچه وسط بودیم و هر دو تامون دوتا خواهر داشتیم . بعد از سالها فاصله و دوری وقتی دوباره به برکت اورکات پیداش کردم دیدم همین الان هم اون همون تجربیاتی رو از سر می گذرونه که من می گذرونم و این برام خیلی جالبه .
چهارمی اش اینکه عاشق مردنم . اما به شدت از دکتر امپول مریضی بیمارستان و بوی مواد ضد عفونی کننده می ترسم . خلاصه با خدا قرار گذاشتم اگه قراره بمیرم از طریق مریضی نباشه .
پنجمی اش اینکه دوست دارم اگه یه روزی یه دختر داشتم اسمش رو بگذارم کیمیا .
بازم می تونم بنویسم اما دیگه تا همین جا رو تحمل کردین کافیه و منم خیلی ممنونم که اینها رو می خونین .
سبز باشید

2006-12-10T21:25:00.000-07:00

2006-12-07T11:56:00.000-07:00

خودم هم نمی دونم چرا ادم وقتی یه خونه مثل این وبلاگ داره بهش سر نمی زنه و با اینکه هزار تا اتفاق جالب و غیر جالب هم براش پیش می اد حس اش نیست که بیاد در موردش بنویسه . امیدوارم این موج بی احساسی نسبت به وبلاگم موقتی باشه و در سال جدید میلادی که تا چند روز دیگه از راه می رسه تموم بشه . این یکی از قولهایی که به خودم دادم .
مسافرت روز شکرگزاری که البته در واقع هفته شکرگزاری شد خیلی خوش گذشت و برای من که در شرق زندگی می کنم غرب این مملکت همیشه جذاب و دیدنی است . خصوصا شهر زیبای لاس وگاس که جدا از بازی و قمارش که کمتر برای من جذابیت داشت دیدن هتلهای فوق العاده زیبا اش که هر کدوم شبیه به یک موزه است واقعا بی نظیر بود . زمان خیلی سریع گذشت طوری که بعد از یک هفته احساس می کردیم فقط دو روز اونجا بودیم و چقدر دلمون می خواست یک هفته دیگه هم بمونیم اما خب دیگه زندگی رو که نمی شد ول کرد و باید نخود نخود برمی گشتیم خونه خود .
اینجا هم که بیشتر خونه ها درختهای کریسمس شون رو تزیین کردن و جلوی خونه رو با چراغهای رنگی تزیین کردن و حسابی حال و هوای کریسمس توی فروشگاههای پر از اجناس کادویی با بسته بندی های خوشگل دیده میشه .
ما هم درختمون رو گذاشتیم پشت یه پنجره بزرگ که از بیرون حسابی دیده میشه . چراغهاش هم چون از نوع فایبرابتیکه هر لحظه رنگش عوضش میشه واسه همین من خیلی دوستش دارم .
هیچ کس نمی خواد واسه من یه دوربین دیجیتال هدیه بخره ! گفتم که بدونید واسه همین کمتر عکس می گذارم اینجا .
فعلا ...

2006-11-22T19:43:00.000-07:00

... و ما هم در حال جمع کردن وسایل مان هستیم تا برای مراسم شکرگزاری به سفر برویم
خدا را هزار مرتبه شکر :))

2006-11-16T21:34:00.000-07:00

تصویری از پایان مسابقه هاکی و برگشتن تماشاگران از استادیومی که در یک کیلومتری خونه ما است .

2006-11-10T20:53:00.000-07:00

روزانه یه عالمه چیزهای جالب پیش می اد که نمیدونم چرا فکر می کنم نوشتن اش شاید زیاد جالب نباشه ...
یه دفعه نوشته بودم که اینجا پلاک ماشینها رو هر چی دوست داشته باشید می تونید سفارش بدید که روش بنویسن . امروز پلاک یه ماشین رو دیدم که نوشته بود gr8t. همون موقع یاد z8un افتادم .
امروز تولد همسرم بود برای هدیه اش چیزی بهتر از یه سرویس ماساژ در یک اسپای خوب به فکرم نرسید . جالبه که مردی که همسرم رو ماساژ داد یک امریکایی است که خانم اش هندی ای است که زبان مادری اش فارسی است !!! این اقا علاقه زیادی به داستان های شاهنامه داشت !!! جل الخالق ...

2006-11-03T21:38:00.000-07:00

یه موقع بود که خیلی می نوشتم و کمتر می خوندم حالا برعکسه همش می خونم و دلم نمی خواد چیزی بنویسم .
چرا تعادل داشتن اینقدر سخته ؟!!!

2006-10-31T06:20:00.000-07:00

گاهی نیمه شبها از طبقه پایین صدایی شبیه راه رفتن می شنوم گاهی صدایی مثل باز کردن در ...
اما همیشه ارام می خوابم .

2006-10-18T18:15:00.000-06:00

اینجا بعضی ها جلوی خونه شون رو برای هالووین تزیین کردن . هفته پیش از جلوی یه فروشگاه می گذشتم که چشمم افتاد به یه عروسک بزرگ که البته بیشتر شبیه به مترسکهای خودمونه اما خوشگل تر . قیافه اش شبیه به یه دختر باهوش و شیطون بود که موهاشو دوگوشی بسته بودن (ژولی) . خیلی ازش خوشم امد ارزون هم بود خریدمش و گذاشتمش جلوی خونه مون . هر روز صبح بدرقه ام می کنه و با اون فیافه شیطونش وقتی برمیگردم و لبخندش رو می بینم خنده ام میگیره و خستگی ام یادم میره . دیروز بردمش جلوی حیاط گذاشتم جایی که یه سکو هست به سمت خیابون. نشوندمش و پاهاشو هم اویزون کردم . اینجوری حوصله اش سر نمی ره و تا صبح میتونه ماشینهایی که رد میشن ببینه . خودم هم گاهی از پشت پنجره بهش نگاه میکنم و دلم لک می زنه که هم سن اون باشم و تا صبح بشینم به ماشینها نگاه کنم ...

2006-10-06T21:35:00.000-06:00

نمی دونین چه خنکی ای داره این سوزی که از لای پنجره نیمه بسته توی اتاق می اد و مجبورم می کنه که اون پتوی کوچیک چهار خونه رو بندازم روی دوشم که یخ نزنم . دلم نمی اد پنجره رو ببندم . پس چطوری میشه پاییز رو فهمید . چطوری میشه رنگ نارنجی و زرد و قهوه ای رو دوست داشت . این سوز گزنده اگه منو یاد مدرسه و امتحان نندازه اگه منو یاد شمال و فصل ماهی نندازه اگه منو یاد گاری دستی های پر از لبوی داغ نندازه اگه منو بارونهای شدید پاییزی نندازه اگه منو یاد دوستام نندازه اگه منو یاد خیلی چیزهای دیگه نندازه پس به چه دردی می خوره . نه ... دلم نمی اد پنجره رو ببندم . نمی خوام هیچوقت پنجره ها بسته بشن حتی اگه یخ بزنم ...

2006-09-18T17:11:00.000-06:00

یه سری ادمها دلشون می خواد دنیا همین امروز و فردا عوض بشه یه سری ادمها فکر می کنن که دنیا هیچوقت عوض نمیشه . من جز هیچکدوم شون نیستم فکر می کنم تقدیر من بوده که توی این دوره از زمان زندگی کنم و با اتفاقهایی که توی مسیر زندگی ام پیش می اد خودمو ازمایش کنم . ازمایش می کنم که ببینم چقدر نیرو استعداد صبوری و پشتکار دارم . داستانهای زندگی مادربزرگها توش پر از کمبود و ترسه اما پر از صفا و صداقته . دوره ما کمبود و ترس کمتره اما صفا و صداقت کمتر توش دیده میشه .
این مهمونمون که یه هفته پیشمون بود هر شب برامون از قصه های زندگی اش تعریف می کرد تجربه هاش برای من عین یه فیلم سینمایی بود که توش پر از اکشن های غیر منتظره باشه . بیشتر داستانهاش از چند سال قبل از انقلاب شروع میشد و به چهار پنج سال بعد از انقلاب می کشید . نصف دوره سربازی اش رو توی دوره قبل از انقلاب گذرونده بود نصفش رو توی جنگ ایران و عراق ...
نمی تونم بگم چقدر حرفهاش جالب بود . هر شب که داستانش تموم میشد دلم می خواست بیام اینجا و همه اش رو بنویسم که یادم نره . اما چه فایده ... استانداردهای ما ... قضاوتهای ما ... نتیجه گیری های نسل ما ... چقدر متفاوت ... چقدر ...
به نظر من دیگه هیچوقت مردهایی مثل اون به دنیا نخواهند امد .

2006-09-11T14:42:00.000-06:00

یک ادم شاد و خندان اگر بخواهد از گرفتاری های زندگی اش هم تعریف کند انقدر بامزه می گوید که ادم با این که از عمق فاجعه ناراحت می شود صدای قهقهه اش تا خانه همسایه هم می رود .
یکی از ان با تجربه های شاد این روزها مهمان ماست :))

2006-09-08T18:48:00.000-06:00

دلم یه سریال طولانی مثل اوشین می خواد با حال و هوای همون دوران . همه سر یه ساعت خونه امده باشن . شام رو توی اشپزخونه خورده باشیم و بعد بیاییم کنار تلویزیون بشینیم و همه با هم به یه چهار گوش شیشه ای نگاه کنیم . وسطهاش به هم بگیم که خیلی جاهاش سانسور شده و وقتی هم که بی موقع موزیک اخرش رو میشنویم دلخور بشیم و به هم بگیم که حدسمون در مورد هفته اینده چیه ...
چقدر دلم می خواد مادر ازمون بپرسه : فردا برای ساندویچ زنگ تفریح چی دوست دارید درست کنم ...

2006-09-07T16:30:00.000-06:00

ادم حالش از خیلی چیزها به هم می خوره اما اگه مجبور بود برای همه اون چیزهای دل به هم خور بالا بیاره الان فکر کنید دنیا چه شکلی می شد ؟

2006-08-28T16:32:00.000-06:00

اگه ادم یه روز سرحال نباشه و روحیه اش خوب نباشه یه وقتی پیدا می کنه که بیاد اینجا بنویسه که حالش خوب نیست اما اگه ده روز بعدش خیلی هم سرحال بود و همه چیز خوب پیش می رفت به خودش این زحمت رو نمی ده که بیاد بگه ملت من حالم خوبه و از زندگیم هم لذت می برم .
غر زدن یه عادت بدیه که ترکش یه کمی مشکله . انگار اگه ادم غم و غصه نداشته باشه ادم نیست . یه کم عجیب به نظر میرسه که وقتی قیمت بنزین بالا می ره و همه چیز در حال گرون شدنه و فصل تابستون در حال تموم شدنه و سر و وضع شهر به دلیل باز شدن مدرسه ها تغییر کرده و هوا هم خیلی گرمه و یه هریکن بزرگ هم در حال نزدیک شدنه و هزار و یک خبر دیگه ادم بازم احساس کنه که روزش خوب گذشته و از زندگی اش راضی باشه .
البته من خیلی وقتها وضع خوب و بد زندگی ام بستگی به یه ساندویچ کوچیک داره که منو از بزرگترین عذاب زندگی ام یعنی سردرد ناشی از گرسنگی نجات بده و گاهی هم به قول همسرم دوام زندگی ما بستگی به این داره که من در هفته چند دفعه پلو بخورم :))
خب از دریچه چشم من اگر فکر کنیم که یه شمالی وقتی یکسال باقالاقاتق و ماهی دودی نخورده و حتی چشمم هم به ماهی سفید نیفتاده پس نخوردن پلو در هفته خیلی موضوع جدی ای میشه ...
از اونجایی که من اگر ادم نمی شدم حتما دلم می خواست پرنده باشم تا همیشه در حال مسافرت باشم با توجه به اینکه الان حدود شش ماهی هست که مسافرت نرفته ام پس قاعدتا باید خیلی بداخلاق باشم اما سعی می کنم که نباشم . چون به هر حال ما در دو ماه پیش یک اسباب کشی خیلی اساسی داشتیم و هنوز هم در حال تغییرات داخل خانه هستیم بنابراین جای هیچگونه گله گی ای نیست .
نهایتا اینکه فکر کنم روزهای اینده روزهای خیلی خوبی خواهد بود اگر بد نباشد ...

2006-08-19T15:32:00.000-06:00

کیمیا خسته و عصبی و دلتنگه . شما ببخشیدش ...

2006-08-18T15:13:00.000-06:00

این چطوریه که من هر کجا هستم و هر چی می خورم و هر چی می بینم به یاد همه اونهایی می افتم که یه جوری باهاش در ارتباطن اما وقتی از یه نفر می پرسم وقتی با فلانی حرف زدی حال منم پرسید میگه راستش رو بخوای نه !!!

2006-08-17T13:32:00.000-06:00

حالا اگه یه نفر توی تمام مدت مصاحبه اش نیشش تا بناگوش باز باشه و قصد شوخی و مسخره بازی در اوردن باشه بنا نمیشه دولتهای مخالف ایشون هم قصد شوخی داشته باشن . باور نمی کنید ؟! به خرابه های جنوب لبنان نگاه کنید ...

2006-08-14T18:47:00.000-06:00

فکر می کنید بعد از شکست اسراییل و پیروزی حزب الله در جنگ اخیر ایا باز هم امریکا جرات حمله نظامی به ایران را خواهد داشت ؟؟؟

2006-08-05T12:49:00.000-06:00

هشتاد ساله است حالا . گاهی به بهانه احوال پرسی زنگ می زند اما همیشه دلتنگ است . خودش یک سوی زمین فرزندانش پراکنده . میگوید بیشتر از پنجاه سال پیش زندان را تجربه کرده اما هنوز فراموش نکرده . خبر اکبر محمدی را که شنیده بود انگار یکی از هم بندانش را کشته اند . میگفت که از صبح که خبر را شنیده نمی تواند چیزی بخورد . غصه می خورد .
دوست دارم برای دلداری اش حرفی بزنم اما ...
او هنوز هم به خودش باور دارد ...

2006-08-02T14:31:00.000-06:00

وقتی حرفهاتو می شنوم فکر می کنم همیشه یکی وجود خواهد داشت که براش داد بزنن : بیاین پتیشن بسازیم و امضا کنیم ...
و تو اولین کسی هستی که امضا می کنی ...

2006-08-01T11:56:00.000-06:00

پرچم وسرود ملی مان را عاریه کرده ایم . زبان و پوشش مان را فروخته ایم . هویتمان را باخته ایم . فرزندانمان را از دست داده ایم . ای هوشیار آن خاکی که توی روی ان پا نهاده ای تنها میراثی است که ما را به ما می رساند . همین و بس ...

2006-07-31T05:44:00.000-06:00

اکبر را کشتند ...

2006-07-28T12:34:00.000-06:00

دلم برای لبنانی ها نمی سوزد . اگر اهل لبنان بودم با شروع جنگ از کشورم خارج میشدم تا هر کسی که قرار است بماند و به نام خدا و دینش بجنگد راحت باشد . این جنگ برای کشورگشایی نیست که ادم بماند و برای خاک و وطنش بجنگد . انهایی که سالها تعلیم دیده اند که در چنین روزی بجنگند و حاکمیت اسلامی را جهانی کنند حتما می دانند که در بهشت به رویشان گشوده است پس جایی برای ماندن در کنار انها نیست .
دلم برای اسراییلی ها می سوزد چون معتقدم ادمهای باهوشی هستند که تمام دنیا را با فکر و سواد و سیاست و اقتصادشان می چرخانند . حیف است که چنین انسانهای باهوشی از بین بروند .
وقتی می بینم که تمام سرمایه گذاری های بزرگ بانکهای جهانی هالیوود را یهودی ها قبضه کرده اند به استعدادشان ایمان می اورم . و فکر می کنم یکی از راههای پیشرفت هر کشوری مدارا و ارتباط با اسراییل است .
در بین عکسها و فیلمهای جنگ چهره دختران کوچک لبنانی را می بینم که روسری سرشان کرده اند . و پسری را که در میان اوار قرانی را پیدا کرده و سه بار می بوسد .
و زنانی را که به سر و صورت می کوبند و مردانشان را در جنگ از دست داده اند .
باز هم می مانند تا بجنگند و حاکمیت اسلامی را جهانی کنند ...
دلم برای ان ده نفری که در اهواز به اعدام محکوم شده اند می سوزد . و برای بیست و شش مسافری که در جاده هرمزگان جان باختند و چهل هزار نفری که در زیر اوار ماندند و چهارمیلیون نفری که زیر خط فقر زندگی می کنند و میلیونها انسانی که اسیرند و در اسارت نوجوانی و جوانی شان را هدر می دهند ...

2006-07-25T10:53:00.000-06:00

هر صبح که چشمهامو باز می کنم از ته دل خدا رو شکر می کنم که حالم خوبه و می تونم بلند شم و کارهای روزانه ام رو شروع کنم . این شکر ربطی به نوشته قبلی نداره من همیشه بزرگترین موهبت رو سلامتی می دونم . واسه همینه که هر کسی از مریضی اش واسم تعریف کنه انقدر تحت تاثیر قرار میگیرم که چند وقت بعدش همون مریضی رو میگیرم . حرف مریضی شد . چند وقت پیش توی یکی از پستهام نوشتم که یکی از دوستای همسرم که خیلی مرد خوب و شریف و نازنینی است دچار بیماری وخیم سرطان شده و دکتر امیدی به بهبودش نداره . وقتی خودش متوجه این قضیه شد به همه گفت که دوست نداره هر روز بهش زنگ بزنن و جویای جریان بشن و بهتره که اصلا کسی ازش حرفی نزنه . خدا را شکر بعد از چند ماه حالش خیلی بهتره و دکتر علایم بهبودی رو درش می بینه .
چقدر خوبه که ادم ذهن و روح قوی ای داشته باشه انقدر قوی که بتونه با این بیماری وحشتناک بجنگه و انقدر کوچیک و ناچیزش بدونه که با اراده قوی اش بتونه بهش مسلط بشه .
من هم سعی میکنم تمرین کنم . نه تنها برای مقابله با مریضی بلکه برای مقابله با هر مشکل دیگه ای که مثل مریضی ادم رو ازار میده . فقط باید ذهن و روح رو تمرین داد ...

2006-07-18T06:25:00.000-06:00

فکرش رو هم سالها بود که از سر بیرون کرده بودم . اصلا بهش فکر نمی کردم . اما انگار خودش خواسته بود که بیاید . یک ماه اینجا در من بود و نمیدانستم . دو روز پیش با درد زیاد از من جدا شد . دو سه ساعتی طول کشید جدایی اش خیلی دردناک بود . حالا که دیگر نیست هر روز بهش فکر می کنم . هر ساعت . هر دقیقه ...

2006-07-05T08:09:00.000-06:00

ده تیر سی و شش سال پیش من به دنیا امدم فکر نکنم البته اتفاق مهمی افتاده باشه مثل خیلی ها که امدن و زندگی می کنن برای من هم همین اتفاق افتاده خصوصا که نه بچه اول بودم و نه بچه اخر که به نوعی اسپشیال باشم :))
به نظرم تا اینجاش که خیلی زندگی ام پستی و بلندی داشته مثل همین امسال که روز تولدم رو در حالت اسباب کشی گذروندم . سه چهار روزی هست که به خونه جدید امدیم و در حال باز کردن جعبه ها و جا به جا کردن اثاث هستیم . تغییر و تنوع خوبیه . دو سه روزی در حالیکه ما وسایلمون رو می اوردیم و توی گاراژ می گذاشتیم اونهایی که خونه رو بهمون فروخته بودن توی خونه زندگی می کردن البته خونه کاملا خالی بود و اونها همه وسایلشون رو با کشتی به دوبی فرستاده بودند و فقط منتظر روز پروازشون بودن ما هم بهشون گفتیم تا هر وقت خواستن می تونن توی خونه بمونن اما ما کم کم وسایلمون رو می اریم . خلاصه اینکه خیلی با هم رفیق شدیم خصوصا با دو تا بچه ها که نصف انگلیسی نصف عربی حرف می زدن و خیلی خیلی با نمک بودن . یک پسر پنج ساله به اسم رامی و یک دختر چهار ساله به نام سارا . گاهی من چند تا کلمه عربی بهشون می گفتم انها هم خنده شون می گرفت اولش به همسرم عمو می گفتن بعد کم کم به اسم صداش می کردن و به قول رشتی ها حسابی دست خواخور شده بودیم .
حالا دیگه نیستن جاشون خیلی خالیه . روز اخر که سوار ماشین شده بودن از راه دور برامون بوس می فرستادن و من حسابی گریه ام گرفته بود . خدا پشت و پناهشون ...

2006-06-27T07:07:00.000-06:00

جسته گریخته ای برای دلم در رابطه با نوشته انار عزیز

پدرم وقتی من پنج ساله بودم لیسانس بازرگانی گرفت شاید به خاطر همین به ما حساب کتاب کردن را خوب یاد داد . من همیشه حساب و کتاب عمرم را دارم . شش سال بازی و نقاشی و هم صحبتی با مادربزرگ شانزده سال مدرسه که دوازده سالش با عذاب و دلشوره تنبلی گذشت و چهار سالش را با خوش گذرونی و بیخیالی دوران جوونی. لیسانس را که گرفتم بیست و دو ساله بودم . واقعیتهای تلخ زندگی گرچه همیشه بود اما از این تاریخ اوج گرفت . هشت سال جنگ با خاک و مردم و سنت و فرهنگ و سیستم تا شاید هویتی که به اجبار باید در ایران داشته باشم ساخته شود . اما نشد ...
نگران از عمری که برباد می رفت و خسته از جنگی که حاصلی نداشت . یک زن سی ساله که حساب و کتاب میکرد اگر خیلی خوش شانس باشد و اتفاق ناگهانی ای عمرش را کوتاه نکند چهل سال دیگر زمان دارد که نفس بکشد .
تقریبا هیچ چیز دیگری در ایران وجود نداشت که لازم باشد تجربه کنم همه راهها را فوت اب بودم . به قول کسی مرز کشورم تنگ بود برای زندگی . فکر می کردم حیف است که زندگی در همین چند کیلومتر از شمال به جنوب و از شرق به غرب ایران خلاصه شود . راه رفتن روی کره زمین لذت بخش است . چاره ای نداشتم جز سفر ...
راستش این قسمتش برای خودم هم جای سوال دارد . یک شب از پنجره اتاقم به ماه نگاه کردم و گفتم من همیشه تو را از همین جا نگاه می کنم ای کاش میشد از یک سرزمین دیگر به تو نگاه کنم . چند ماهی بیشترطول نکشید . انگار دستی اشنا مرا رهاند . انگار کسی به من لبخند زد . یک سال بعد من در امریکا بودم . و الان پنج سال است که اینجا زندگی می کنم .
هرگز برایم اسم مهاجرت اشنا نبوده . من مهاجر نیستم مسافرم . شاید سالها این سفرطول بکشد و شاید هرگز هم تمام نشود . من همیشه عاشق مسافرت بوده ام از ان لذت می برم . از اینکه بزرگترین ارزوی زندگی ام این بود که ابشار نیاگارا را ببینم و حالا تقریبا سالی دو بار ان را می بینم از اینکه بعضی از شهرهای بزرگ و معروف امریکا را دیده ام از اینکه اگر اراده کنم قادرم با پاسپورت سرمه ای که برایم نشانه هیچ چیز نیست و با کمترین مشکل به کشورهای ازاد سفر کنم . و مهمتراز همه اینکه در جایی نفس می کشم که حقوق زن بودنم را رعایت می کنند لذت می برم *.
من عاشق این سفرم و همیشه با خودم تکرار میکنم که هر وقت خسته شدم از سفر باز خواهم گشت . شاید انوقت انقدر پیر و سالخورده باشم که کسی از من در مورد هویتم سوالی نکند !!!

فقط برای مثال : * اینجا در ایالتی که زندگی میکنم قانون است حتی اگر مردی نخواهد که سند خانه اش را به نام همسرش کند حتی بدون حضور همسر هم نصف خانه قانونا به نام زن میشود .

2006-06-26T08:20:00.000-06:00

پنجمین سالگرد ازدواجمون رو هم پشت سر گذاشتیم . پنج سال را با تمام خاطرات خوش سفرهای خاطره انگیز حوادث غیر مترقبه تغییرات کاری گذروندیم . هر چه بود کفه مثبتش سنگین تر از منفی اش بود و این یعنی نمودار زندگی در حال رشد و بالا رفتن است . پنجشنبه سر کار گل فروش محله با یک گلدون پر از گلهای رز قرمز وارد شد و گفت که بهش گفتن این گلها مال یک خانوم خوشگله حالا فکر می کنید مال کی باشه و من هیجان زده گفتم که میدونم مال منه :)))
همسرم رو دوست دارم برای اینکه در بدترین شرایط همیشه پشتیبانم بوده و با روحیه شاد و لبی خندان استرس های زندگی را برام قابل تحمل می کنه . معنی اش این نیست که همسرم خوبی های دیگه ای نداره بلکه این قسمت اش برای من از بقیه موارد ارزشمند تره .
مثل بیشتر وبلاگی ها همسرم هم وبلاگ منو هر وقت که اپ دیت کنم می خونه اینها رو برای اون ننوشتم برای خودم نوشتم که یادم بمونه در شروع ششمین سال زندگی مشترکمون چقدر ازش راضی بودم ...

2006-06-20T16:35:00.000-06:00

امروز صبح ساعت پنج و نیم با ترس از اینکه دیر سر کار برسم از خواب بیدار شدم هنوز بین خواب و بیداری بودم دیدم چقدر دلم درد می کنه انگار غذای دیشب روی دلم مونده بود فکر اینکه باید یک ساعت دیگه سر کار با روحیه خوب و تر و تمیز حاضر باشم گریه ام می انداخت . صورت شستم و همینطور که حرص می خوردم ارایش کردم . لباس و سوییچ و خداحافظ خونه ...
هنوز سر کوچه نرسیده بودم که یه دفعه دلم هوس باقلاقاتق کرد . ساعت شش صبح و باقلاقاتق !!! یه دقیقه بعدش نمیدونم چرا یاد حسین پناهی افتادم و اینکه چقدر از اون چکمه های مشکی اش خوشم می امد . یه لحظه فکر کردم نکنه حسین پناهی گی بوده و من تا حالا نفهمیده بودم بعد فکرم رو عوض کردم و گفتم حالا هر چی که بوده خیلی برام ارزشمنده . شاید فقط به خاطر اینکه هرگز ازدواج نکرد !!! هنوز از فکر این قضیه بیرون نیامده بودم که یاد یه مرد افغانی افتادم که یه روزی سرایدار ساختمون مون بود و بعد هم که مرد اهالی اپارتمان براش قبر خریدن و مخارج کفن و دفنش رو دادن . بعد به فکر خودم افتادم که چقدر دلم درد می کنه و اگه یه روز من بمیرم ممکنه یه همچین اتفاقی توی این مملکت غربت واسم پیش بیاد . دلم واسه خودم سوخت و بغض کردم .
نیم ساعت راه رو پشت سر گذاشته بودم و رسیده بودم سر کار . یه نگاهی توی ایینه افتابگیر انداختم و دیدم ارایشم خوبه . باید وقتی سر کار حاضر میشم حتما لبخند بزنم .....

2006-06-15T10:45:00.000-06:00

بعضی وقتها ادم مجبوره خیلی جدی باشه . انقدر جدی که دیگه چیزی از اون دختر خنده رو و دل زنده و شاد باقی نمی مونه . انوقت یکی یادت می اره که اون گوشه وبلاگت یه چیزی نوشتی که انگار داره به واقعیت نزدیک میشه . ارامشی که ارزویش رو داشتی داره کم رنگ میشه . فکر میکنی بازم باید بجنگی با این زندگی ... چاره ای نیست ...

2006-06-03T05:14:00.000-06:00

2006-06-02T13:36:00.000-06:00

هفته پیش قرار بود سر یه قراری حاضر بشیم یه کمی هم دیرمون شده بود همسرم نزدیک ترین راه رو انتخاب کرد و از خیابونهای فرعی میانبر می زد که توی یکی از همون خیابونها جلوی یه خونه تابلوی فروش دیدیم . با اینکه عجله داشتیم اما به اصرار من وایستادیم که حداقل اطلاعات خونه و شماره تلفن صاحبخونه رو از توی جعبه کوچیک جلوی خونه برداریم . ظاهر خونه خیلی ترو تمیز بود و اطلاعاتی هم که از داخل خونه نوشته شده بود خیلی مناسب حال ما بود . خصوصا قیمتش که نوشته بود به علت مهاجرت به کشور دیگه تخفیف داده که خونه زودتر فروش بره . دوباره من اصرار کردم که بیا برگردیم و هر جوری هست همین حالا خونه رو ببینیم . همسرم دو دل بود اما با اصرار من راضی شد از جلوی خونه بهشون زنگ زدیم و گفتیم ما الان جلوی خونه تون هستیم دلمون می خواد ببینمش اگه شما براتون اشکالی نداره .
انها گفتن نیم ساعت دیگه . ما هم زنگ زدیم اونجایی که قرار بود بریم و گفتیم ما دیرتر می اییم . نیم ساعت همون دور و بر چرخیدیم و وقتی دوباره رفتیم جلوی خونه دیدیم که یه اقای خیلی خوشرو انتظارمون رو می کشه . با هم اشنا شدیم و فهمیدیم که اهل اردن هستند و با همسر و دو تا کودک خوشگلشون اونجا زندگی می کنن و چون می خوان برای همیشه برن دوبی زندگی کنن می خوان خونه شون رو بفروشن . و اون روز دومین روزی بود که تابلو رو جلوی خونه نصب کرده بودن .
وقتی حرف می زدیم من چند تا لغت عربی هم انداختم که کلی باهاش حال کردن و خندیدن و کلی با هم رفیق شدیم . سلام و مبارک و تشکر ... خلاصه فارسی را پاس بداریم و عربی را زاپاس ...
وقتی خونه رو دیدیم خیلی خوشمون امد خصوصا حیاط و گاراژ که برای ما با اهمیت ترین قسمت های خونه است . همونجا یه قرارداد دستی نوشتیم و یه چک با مبلغ هزار دلار هم به عنوان اینکه به هم اعتماد کنیم که قضیه جدیه هم بهشون دادیم .
از هفته پیش که قضیه جدی شد تا امروز دنبال کارهای قانونی اش هستیم که باید همه چیز طبق قانون مورد بازرسی قرار بگیره که خونه اشکال کلی نداشته باشه . مثلا دیوارها ترماید (بید) نداشته باشه و سیستم خنک کننده اش درست کار کنه . سیستم اب و برقش اشکالی نداشته باشه و اینکه بانک هم باید برای دادن وام مورد نظر خونه رو ببینه و مورد تایید قرار بده . اگه همه چیز درست پیش بره ما سه هفته دیگه باید جا به جا بشیم .
خلاصه اینکه خدا را شکر شانسکی یه جوری شد که خونه مورد علاقه مون خریداری شد .

2006-05-26T06:36:00.000-06:00

چون اصولا ادم زیاده خواهی نیستم توی این پنج سالی که اینجا زندگی می کنم سعی کردم وارد ان نوع زندگی ای که سراسرش گره های مالی و تلاش برای کسب درامد بیشتر و غوطه خوردن توی مادیات و سراخرش هم غرق شدنه نشم . و به قول معروف پامو به اندازه گلیمم دراز کنم . از خیلی ها شنیدم که میگفتن تو این همه ساله که اینجایی مثلا دیزنی ورد رو ندیدی یا هنوز لاس وگاس نرفتی و مثلا چرا ماشین و خونه تون رو عوض نمی کنین .
منم می دونستم اگه بخوام به این حرفها گوش کنم باید از تمام زمانی که با همسر خنده رو و مهربونم سپری می کنم چشم بپوشم . دیگه نمی تونیم یه فنجون قهوه گرم صبح رو با شوخی و خنده در کنار هم بنوشیم و نه دیگه حوصله ای باقی می مونه که شبها بریم توی حیاط و ساعتها به ستاره ها نگاه کنیم و همسرم در مورد انها برام حرف بزنه . دیگه وقت نمیشه به گلدونها اب دارد و با گلهای یاس که توی این فصل ادم از عطرشون مست میشه حرف زد .
با تمام این حرفها سرنوشت تا یه حدودی دست ادمها است . ما الان همه اینها رو از دست دادیم و به خاطر دلایلی که هنوزم برام انقدر مهم نبوده وارد دنیای ماشینی ای شدیم که من اصلا ازش خوشم نمی اد .
لعنتی سرعتش هم انقدر زیاده که دیگه نمی تونم جلوش رو بگیرم . ما هر دو صبح ساعت هفت از خونه بیرون می ریم و معمولا شش بعد از ظهر همدیگه رو می بینیم و این به نظر من اصلا خوب نیست . خصوصا که وقتی به هم می رسیم انقدر خسته ایم که جز شکایت از اتفاقهای روز چیز جالب دیگه ای نداریم به هم بگیم .
خلاصه اینکه اگه نیستم از دست خودم و این سر نوشت یه کمی ناراحتم .
ما هنوز خونه مناسب و مورد علاقه مون رو پیدا نکردیم و پنج هفته مهلت داریم که خونه پیدا کنیم . امیدوارم حداقل سرنوشت با این یکی سر ستیز نداشته باشه ...

2006-05-12T08:07:00.000-06:00

یه موقع مشغولیات زندگی انقدر زیاد میشه که ادم مجبور میشه از زمان خوردن و خوابیدنش بزنه تا به کارهاش برسه دو روز پیش یکی از جالب ترین روزهایی بود که من نه خوابیدم و نه وقت داشتم که غذا بخورم واسه همین دیروز تقریبا شبیه به یک شبح سر کار حاضر شدم و انقدر قیافه ام نزار بود (املا نزار درسته ؟) که از سر کار مرخصم کردن تا یه کمی استراحت کنم .
اخر هفته پیش بعد از پنج هفته رفتیم سری به خونه مون زدیم که گذاشتیمش واسه فروش . من می دونستم که خونه ای که کاملا خالی باشه دیرتر فروش میره چون یکی از کانالهای تلویزیونی که مورد علاقه منه همین تزیین داخلی خونه است وقتی که می خوان خونه شون رو بفروشن باید چه کارهایی بکنند .
خلاصه وقتی که دیدم بعد از پنج هفته خبری نشد یه سری وسایل خیلی مختصر که جنبه تزیینی داشته باشه برداشتیم و رفتیم اونجا .
من توی کمدها رو رنگ کردم و همسرم هم در چوبی توی حیاط رو که شکسته بود درست کرد و وقتی که وسایل رو هم چیدیم من مطمین بودم که دیگه حتما می پسندنش . قبل از اینکه از خونه بیرون بیاییم یه مشتری برای دیدن خونه امد و خیلی جالبه که ما امروز قراردادمون رو باهاش امضا کردیم . خلاصه اینکه خیلی خوشحالم .
امروز تعطیلم و از صبح نشستم پای کامپیوتر و دارم توی سایتهای مشاوراملاکها خونه انتخاب می کنم حدود بیست و نه تا رو پسندیدم فردا قراره بریم سه چهارتاشو ببینیم .
خلاصه اینکه اگه من نبودم و این حرفها سرم خیلی شلوغ بود .

2006-04-30T19:19:00.000-06:00

یکی از وظایف پلیس ...

2006-04-28T10:12:00.000-06:00

حدود یک ماه پیش قبل از اینکه برم مسافرت رفتم پیش یه خانوم ارایشگر ایرونی که به قول معروف واسه عید نوروز به قیافه ام یه صفایی بدم . خانوم خیلی محترم و جدی ایه . نزدیک سی ساله که اینجا زندگی می کنه و ترجیح میده که انگلیسی حرف بزنه اما من باهاش فارسی حرف می زنم چون اصولا ارایشگاه رفتن و کله گپ زدن ایرونی واسم همیشه یه نوع تفریحه .
ماه قبل وقتی داشت موهامو کوتاه میکرد صحبت به اینجا کشید که چقدر دست تنهاست و احتیاج به یه نفر داره که باهاش کار کنه . منم بهش گفتم بعد از اسباب کشی به این شهر جدید دنبال کار میگردم و حاضرم در مقابل اینکه برام مدرک سابقه کارم رو امضا کنه براش مجانی کارکنم . خیلی خوشحال شد گفت از فردا بیا . اون موقع برنامه داشتم که برم کانادا و بهش گفتم دو هفته دیگه شروع میکنم .
به محض برگشتن از مسافرت بهش زنگ زدم اما نمی دونم به چه دلیلی نظرش عوض شده بود و خیلی جدی گفت که اگه لازم بدونه باهام تماس میگیره . یه کمی جا خوردم .
چند روز بعد توی مطب دندونپزشکی مشغول به کار شدم و الان حدود یکماهه که کار می کنم اما همش به فکر این خانومه بودم و اینکه چقدر دوستش دارم و دلم نمی خواد به خاطر این قضیه فکر کنه رابطه مون بهم خورده .
دیروز وقتی از سر کار برمیگشتم با اینکه خیلی خسته بودم سر ماشین رو کج کردم و رفتم ارایشگاه .
یه کمی جا خورد . بعد از سلام و علیک بهش گفتم که می خوام موهامو کوتاه کنم و وقت می خوام . به قول معروف یه کمی یخ اش باز شد و گفت باشه .
فکر کنم هر دو حالا احساس خوبی داریم . به قول همسرم همه باید یاد بگیرن که مسایل رو از هم تفکیک کنن . من هم می تونم جواب رد از یک نفر بگیرم و هم به عنوان مشتری رابطه خوبی داشته باشم .
از اینها گذشته من اصلا قصد نداشتم موهامو کوتاه کنم اما خب دیگه اینو بهش میگن توفیق اجباری !!!

2006-04-21T12:57:00.000-06:00

هفته ها مثل برق می گذره . یک ماه از اول سال نو گذشته . فکر میکردم امسال باید سال خیلی خوبی باشه اما حالا فکر می کنم ایکاش حداقل مثل سالهای گذشته باشه . دیروز ساعت هفت بعد ازظهر خسته و گرسنه از کار برگشتم . یه کمی نون گذاشتم توی توستر که با غذای مونده توی یخچال بخوریم . هنوز چند دقیقه نگذشته بود که دیدم یه ابر سفید داره می اد طرفم !! جالبه که بعد از دیدن دود تازه بوی دود رو حس کردم . رفتم سمت اشپزخونه دیدم توستر اتیش گرفته سعی کردم با دستمال خاموشش کنم دستمال هم اتیش گرفت همینطور هم اسم همسرم رو فریاد می زدم که بیاد کمکم . اونم چون فاصله اش از من زیاد بود فقط می گفت بله :))
دو شاخه رو ازپریز کشیدم توی این فاصله بشقاب کاغذی های پیک نیک یکشنبه گذشته هم اتیش گرفته بود و جا نونی هم که حصیری بود سوخت و تقریبا اتیش یه قسمت کوچیک از کابینت بالای اون رو هم سوزونده بود که همسرم رسید و توستر رو از خونه پرت کرد توی حیاط :)) جالبه که تمام اون مدت که اتیش زبونه اش شدت می گرفت من به خودم میگفتم بهتره خونه بسوزه تا اینکه من بسوزم . و هیچ راه حلی هم برای خاموش کردنش پیدا نمی کردم . (در نهایت دستپاچه گی ) تمام مدت زنگ خطر اتیش هم توی خونه جیغ میزد . فکر میکردم الان همسایه ها به اتیش نشانی زنگ می زنن .
یک ساعت بعد وقتی که ما شاممون رو هم خورده بودیم صدای اژیر اتیش نشانی رو شنیدیم که از جلوی خونه مون گذشت و همسرم گفت فکر کنم یکی دیگه از همسایه ها هم یادش رفته نون رو توی توستر گذاشته !!! :))
امروز وقتی از خواب بیدار شدم احساس کردم چقدر هوس اشپل و ماهی دودی کردم .

2006-04-18T19:59:00.000-06:00

پیک نیک در هوای خوب بهاری (روز یکشنبه ای که گذشت )

2006-04-15T20:06:00.000-06:00

امروز از اون روزهایی بود که همه چیز به طور بسیار عجیب و غریب شرایط رو واسه عصبانی شدن فراهم می کرد . ساعت سه شب بیخوابی زد به سرم و تا ساعت هفت و نیم صبح نشستم هر چی وبلاگ دوست داشتنی بود خوندم اما چون نمی خواستم صدای تق تق تایپ کردن همسرم رو بیدار کنه برای هیچ وبلاگی نظر ننوشتم . بعد ساعت هفت و نیم صبح انقدر خوابم گرفت که تا ساعت ده و نیم صبح مثل دور از جون مرده خوابیدم .
وقتی بیدار شدم مثل بچه هایی که بد قلق مامانشون رو می خوان احساس کردم که شدیدا باید با مامانم حرف بزنم بنابراین یه لحظه هم فکر نکردم که چه لنده هوری هستم و باید خودمو کنترل کنم صورت نشسته زنگ زدم ایران و یک ساعتی با مامانم گپ زدم . از صدقه سر کارت تلفن های کمپانی های اقازاده ها این مکالمات طولانی خیلی گرون تموم نمیشه این تنها موردی از اجناس است که من تحریم نکردم .
ساعت حدود دوازده تصمیم گرفتم که واسه نهار کتلت درست کنم اما در مرحله سرخ کردن یا از هم وا میرفت یا می سوخت اخرش عصبانی شدم و گاز رو خاموش کردم و رفتم سراغ تلفن و به بهترین دوستم در تهران که جوونی مون رو با هم گذروندیم زنگ زدم بعد از چند دقیقه صحبت گفت که می خواد خبر بدی رو بهم بده و من هم گفتم اصلا دلم نمی خواد بشنوم اما خلاصه بهم گفت که یکی از دوستای قدیمی دانشگاهی مون بر اثر گاز گرفتگی توی اپارتمانش توی خواب فوت کرده .
اعصابم خراب شد یاد همه خاطراتی افتادم که اون دوران داشتیم و کلی ازش یاد کردیم و حرف زدیم .
دوباره برگشتم سر سرخ کردن کتلت ها . تا دستهام چرب شد تلفن زنگ زد همسرم بود که می گفت امشب شام توی یه هتل دعوت شدیم و باید تا یک ساعت دیگه حاضر بشم .
بوی کتلت می دادم و نمی دونستم باید چی بپوشم . عصبانی بودم و از خبر بدی که شنیده بودم حسابی ناراحت .
یه ساعت بعد حاضر بودم . رفتیم بالاترین طبقه هتل که میشه همه شهر رو دید حرفهایی که توی جمع مون زده میشد همش میرسید به سو تعبیر و توضیحات دوباره و دوباره . غذا اشغال بود تقریبا بدترین غذایی بود که در عمرم خورده بودم . موقع برگشتن به خونه راه رو اشتباه رفتم و وقتی که رسیدیم خونه فکر کردم هیچ چیزی بهتر از این نیست که بشینم پای کامپیوتر و این اراجیف رو بنویسم .
جدا که بدتر از این نمی شد .

2006-04-12T17:44:00.000-06:00

قدیمها بابامون به ما می گفت یه جوری زندگی کنید که اگه پینه دوزی موقوف شد بتونید از یه راه دیگه مخارجتون رو در بیارید . خودتون رو به یه حرفه پابند نکنید . مادرمون هم همش توی گوشمون می خوند که ادم باید یه جوری بار بیاد که بتونه توی هر شرایطی زندگی کنه و خودش رو وفق بده . نمی تونم بگم خواهرهام چقدر به این حرفها عمل کردند اما من تقریبا یه چیزی شدم عین همون ایده ای که اونها درباره اش حرف می زدند .
از دید خیلی از مردم شاید این جور زندگی کردن یعنی از این شاخه به اون شاخه پریدن اما هر چی که اسمش باشه و هر ضرب المثلی در موردش صادق باشه من ازش خوشحالم و می دونم که فقط و فقط همین مهمه .
اینها مقدمه ای بود واسه اینکه بگم جدیدا توی یه مطب دندونپزشکی کار می کنم . اولش فقط کنجکاوی بود . بعد شوخی شوخی استخدام شدم و تا وقتی که کارم رو جدی شروع نکرده بودم به نظرم خیلی آسون بود اما درست برعکس تصورم فوق العاده کار پر مسوولیت و استرس زایی است .
فکر کنید ادم در روز هشت ساعت صورتش توی دهن مردم باشه و اگه کمی هم دل رحم باشه که من هستم چقدر دلش به حال مریضها می سوزه . چند روز اول که هر دندون مریض درد می کرد مال منم درد میگرفت اما دیدم اینجوری نمیشه دیگه سعی کردم زیاد دل رحم نباشم . به هر حال خواستم بگم که بعد از اون لیسانس گلابی و دریافت تشویق نامه در رشته های سفالگری و نقاشی و ارایشگری و کامپیوتر و قالیبافی و شمع سازی و کار در حرفه کودکیاری و فروشندگی حالا به عنوان دستیار اول یه دندونپزشک خوب مشغول به کار هستم . به خاطر همینه که نه وقت می کنم وبلاگ بخونم نه وقت می کنم وبلاگ بنویسم !!!

2006-03-29T10:44:00.000-07:00

دیشب از تورنتو برگشتم . بیشترین لطف این مسافرت دیدن خواهرهام بود . گرچه مثل همیشه دیدن این همه هموطن و خوردن چلوکباب و خرید از مغازه های ایرونی هم جالب بود اما هیچ چیز مثل نشستن دور هفت سین و تحویل سال نو و روبوسی ها نمیشه .
شانس هم یار بود و انقدرها که انتظار میرفت هوا برفی و یخبندان نبود . به جشنواره زیر گنبد کبود هم رفتم و به همه بازارهای ایرانی هم سر زدم . نمیدونم باید بگم خوشبختانه یا بدبختانه هر چه دیدم صحنه هایی از زندگی مردم ما در مملکت خودمان بود . مردم ذره ای تغییر نمی کنند به گمان من حتی اصرار دارند دیگران را به رفتار خودشان عادت بدهند . همه چیز همان است که در تهران دیده میشود . طرز رانندگی - ماشین های مدل بالا - مش و های لایت - چشم و همچشمی - القاب مهندس و دکتر - محله شمال و جنوب - کنجکاوی های بی ربط و اظهار نظرهای نا به جا و همه ان چیزهای دیگری که حداقل من برای همیشه ان را فراموش کردم .
اما هر چه بود این سفر دوازده روزه به همت و لطف خواهرهام خیلی بهم خوش گذشت .
به کنسرت گروه بلک کتز - رستوران شمال - کاباره هزار و یک شب و ساندویچی رز نیویورک رفتیم و البته دید و بازدید دایی محبوبمون و خانومش که مقیم تورنتو هستند خیلی لطف داشت . بعد از دوازده روز که مثل برق گذشت دیشب وقتی همسرمهربانم را در سالن انتظار فرودگاه دیدم از خودم شرمنده شدم که چطور دلم امد این مدت تنهاش بگذارم .
روبوسی گرم عید و فراق یار طولانی تر از همیشه انجام گرفت :) وقتی به پارکینگ فرودگاه رفتیم هدیه عیدم را هم گرفتم و حسابی خوشحال شدم . یک دسته گل خوشگل رز قرمز و یک سلفن که بعد از تغییر محل زندگی مون واقعا بهش احتیاج داشتم .
وقتی خونه رسیدیم به سلامتی خودمان ابجو خوردیم و کلی گپ زدیم .
امیدوارم سال نو به همه شما هم خوش گذشته باشه و ممنون از همه دوستانی که سال نو رو تبریک گفتند .
زندگی تان همیشه بهار

2006-03-20T09:42:00.000-07:00

نوروزتان مبارك .
هميشه سبز باشيد .
كيميا از تورنتو

2006-03-16T11:25:00.000-07:00

امسال از سفره هفت سین خبری نیست . من که خونه نباشم خونه حس و روح نداره . به قول همسرم نه چراغی روشنه و نه بوی غذایی می اد . البته هر چی اصرار کرد که برای چند روز که میرم مسافرت یکی دوتا غذا درست کنم و بگذارم توی فریزر من با پررویی تمام زیر بار نرفتم و گفتم که من حاضر نیستم تو غذای مونده فریزری بخوری بنابراین یا بیرون غذا بخور یا برو منزل مادر محترمتون :)) و همانا این نشانه عشق و محبت است . (برگرفته از قران مجید .)
حرف قران شد . ما توی خونه پدری مون یه قران سبز خیلی خوشگل داریم که فکر کنم مال عروسی والدینم باشه . تاریخ ازدواجشون و اسم ما فرزندان به ترتیب در پشت صفحه اول جلد کتاب نوشته شده و مادر همیشه این قران رو روی سفره هفت سین می گذاره . یادش به خیر اون موقع که همه مون دورش می شستیم . حالا مادر جای ما عکسمون رو میگذاره .
حرف عکس شد . دیروز به مامانم زنگ زدم گفتم مادر چکار میکردی ؟ گفت : به جان تو داشتم همین الان عکست رو از توی قاب برمیداشتم تا یه دونه عکس جدیدترت رو بگذارم توش واسه سفره عید . این بنده خدا مادر ما هم هنوز ما مرحوم نشدیم از عکسمون به جای خودمون استفاده می کنه . در عوض ما اجازه نداریم از این کارها بکنیم چون مامانم دوست نداره عکس بی حجابش رو کسی ببینه و منم عکس با حجابش رو دوست ندارم . اگرچه من بچه تقس (نمیدونم املاش درسته یا نه ) خانواده مثل همیشه سنت شکنی کردم و یکی از عکسهای خیلی خوشگل و بی حجاب مامانم رو روی در یخچال زدم تا هر روز ببینمش و بهش سلام کنم و از قضا این جریان باعث شده که همسرم هم هر وقت خیلی دلش از من پره میره دم در یخچال و با عکس مامانم بلند بلند درددل می کنه به در میگه که دروازه بشنوه . بگذریم :)))
گفتم این اعترافات رو این روزهای اخر سال بکنم . نوشته بعدی احتمالا از سرزمین برف و سرمای کانادا باشه .
همیشه سبز باشید . نوروزتان مبارک .

2006-03-15T06:08:00.000-07:00

دیروز که سه شنبه بود برای من خیلی متفاوت گذشت . تمام شب گذشته اش را در این فکر خوابیده بودم که نکنه من فردا صبح خواب بمونم و دیرم بشه . صبح بدو بدو خودم را مرتب کردم و وقتی با بلوز بنفش و کت و دامن مشکلی جلوی ایینه وایستادم به خودم گفتم امروز هم مثل روزهای دیگه به سرعت می گذره نگران نباش ...
سوار ماشین شدیم . هفته پیش درست روز سه شنبه امتحانم را قبول شدم و این هفته ساعت یک برای مراسم قسم و احترام به پرچم و گرفتن اصل مدرک سیتی زنی باید حاضر میشدم .
درست به موقع رسیدیم و لحظاتی بعد از ورود به سالن انتظار به سالن دیگری دعوت شدیم . دو خانوم خوشرو نظم کارها را برعهده داشتند و به همه همراهان گفتند که می تونن در دو سمت راست و چپ سالن بشینن و همه انهایی که باید قسم بخورند در قسمت وسط سالن . کارت سبز مان را به ترتیب گرفتند و در عوض یک پاکت بزرگ برای این که بعدا مدرک سیتی زنی را در ان قرار بدهیم و یک سری کاغذ که در صفحه اول ان متن قسم و صفحات بعدی ان مربوط به حقوق یک سیتی زن برای اینکه بتونه والدین یا خواهر و برادر رو وارد امریکا بکنه نوشته شده بود . و یک پرچم کوچیک امریکا هم بهمون دادند .
همسرم با فاصله شش هفت صندلی دور از من نشسته بود و تا اون لحظه واقعا هیچ احساس خاصی نداشتم .
بعد از چند دقیقه یک اقای سیاه پوست شیک پوش پشت تریبون قرار گرفت و با حالت خیلی دوستانه خودش رو معرفی کرد و گفت که رییس اداره مهاجرت در این ایالت است و خوشحاله که امروز به ما مدرک ها رو میده و ما رسما سیتی زن خواهیم شد . بهمون گفت : اروم و راحت به صندلی هاتون تکیه بدین و دیگه اصلا به این فکر نکنید اولین و اخرین رییس جمهور امریکا کی بوده و یا پرچم امریکا چند تا ستاره داره (این ها سوالات امتحان بود) . امروز می خوام که همه فقط از ته دل شاد باشن و لبخند بزنن . همه چیز رو برای چند لحظه فراموش کنید به جز اسمتون که اگه دوست دارین اونم فراموش کنید به بغل دستی تون بگید تا موقعی که صداتون می کنم بهتون بگه نوبت شماست .(همه هم با این حرفها می خندیدن) بعد هم همینطور که شوخی می کرد و حرفهای بامزه میزد کم کم تمام حقوق یک سیتی زن رو در مورد گرفتن پاسپورت و مسافرت و اقدام برای اوردن خانواده و حق رای دادن توضیح داد . گفت که شما همه حقوق شهروندی تون مثل امریکایی هایی است که اینجا به دنیا امدن جز اینکه نمی تونید رییس جمهور بشید اونهم اگه یه موقعی به فکر افتادین که همچین شغلی رو انتخاب کنید ما اینجا روانشناس خوب سراغ داریم .
حرفهاش خیلی قشنگ بود . میگفت که ما به جز سرخپوستها که اینجا سرزمین شون بوده همه همسایه هستیم و باید سعی کنیم همسایه های خوبی باشیم . امریکا یکی از بهترین کشورهایی که سعی می کنه دموکراسی و ازادی رو به مردمش بده پس بگذارین بچه ها نوه ها والدین و هر کسی رو که می تونید به این کشور بیارید که از زندگی در ان لذت ببره .
واقعا نمی تونم همه حرفهای نیم ساعته اش که همراه شوخی و مزه اندازی بود بنویسم . بعد دوباره به همه مون تبریک گفت و بعد همه بلند شدن و در حالیکه دست راستشون رو بالا گرفته بودند متن قسم را بلند خوندند و اخرش دست زدند . بعد هم به پرچم امریکا که در گوشه ای از سن قرار داشت متن ادای احترام خوندیم و باز همه دست زدیم و به هم تبریک گفتیم . تا این لحظه هم واقعا باز من احساس خاصی نداشتم . (چه ادم با احساسی هستم :))
بعد اتاق رو تاریک کردند و یه فیلم پنج دقیقه ای برامون گذاشتند . اولش جورج بوش به همه مون تبریک گفت . این حرفش منو به گریه انداخت که امریکا وطن شما نیست امریکا کشور شماست .
بقیه فیلم موزیک و متن شعر فوق العاده زیبایی داشت که با مناظر زیبای ایالتهای مختلف امریکا حس جالبی رو به وجود می اورد و همه کسایی که تا اون موقع بغض کرده بودند به گریه افتادند . (دیگه منم احساساتی شدم )
وقتی چراغها رو روشن کردند اسم تک تک مون رو خوندن و مدرک رو بهمون دادند .
واقعا مراسم زیبا و به یادمونی ای بود . همیشه این حرف توی گوشم می مونه که اینجا وطن من نیست کشور من است .